η αγάπη ορμάει μπροστά

Χρόνια τώρα με φωνάζει από μακριά

κι ούτε ξέρω πως αντέχω και δε βρίζω

Να τη βλέπω ν' αρμενίζει στ' ανοιχτά

κι εγώ έτσι στα ρηχά να πλατσουριζω

Χρόνια τώρα με φωνάζει από μακριά

σαν με βλέπει σκεπτικό και κουρασμένο

και μου λέει έλα δοκίμασε άλλη μια

Εσένα ονειρεύομαι κι εσένα περιμένω

Κι ακόμα μια φορά

πως θα τη φτάσω ελπίζω

Η αγάπη ορμάει μπροστά

κι εγώ πίσω τρικλίζω

Πέφτω κι αυτή γελά

μα εγώ πονάω και βρίζω

και πάω να σηκωθώ ξανά

Κι ακόμα μια φορά

λέω θα της τραγουδήσω

τραγούδια τρυφερά

κι αρχίζω να γρυλίζω

Φαλτσάρω και γελά

και σταματώ και βρίζω

και πάω να της το πω ξανά

Κι όταν καμιά φορά

Στέκει και την αγγίζω

μου λέει είμαι φωτιά

μα μοναχά δροσίζω

κι άμα καώ γελά

Μα εγώ πονάω και βρίζω

και πάω να γιατρευτώ ξανά...

στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας

Πανδαισία...

Κόκκινο. Αυγουστιάτικα μαλλιά σε μέρες ξυπόλητες με μόνο ήχο το ασταμάτητο τραγούδι του Νέστου. Σε πιάνει από το χέρι και σε αναγκάζει τα τρέξεις τόσο γρήγορα που σε κάθε σου βήμα νομίζεις πως θα ξεκολλήσουν τα γόνατά σου. Όπως παιδί παλιά, σημάδι που έδειχνε στο άνεμο πως είχε βρει τον μάστορα του. Όταν πάλι τον είχες νικήσει. Πορτοκαλί. Το καπλάνι της βιτρίνας με ρόλο εαρινού προαγγέλου που βολόδερνε εδώ κι εκεί κοιτώντας κρυφά μπας και ξεκλέψει λίγο φως που θα περάσει ανάμεσα από τα , αποσταμένα πια για να είναι κλειστά, δάχτυλα σου. Κίτρινο. Ξεθωριασμένο, σαν τις εικόνες που περνούν από μπροστά σου μόνο όταν τα μάτια είναι μισόκλειστα. Με τα στήθη γυμνά σε πλησιάζουν και επιτέλους σου χαρίζουν το άγγιγμα τους, τώρα… που το έχεις ανάγκη όσο ποτέ. Πράσινο. Απλώνει το είναι του παντού, όμορφο και προκλητικά άγνωστο. Σου χαρίζει ένα ζευγάρι σανδάλια και ξεγυμνώνεται μπροστά σου με μάτια βγαλμένα σαν από θυσία ιερή και ξεχασμένη που περιμένει τη λύτρωσή της. Μπλε. Αεικίνητο που γύρω στροβιλίζει με ένα πανέρι δροσιά στο χέρι και ένα χάδι υγρό σαν μαγιάτικης νύχτας που όρθωσε τ’ ανάστημα της κι αρνήθηκε να δώσει στον ουρανό της θέση θέση στον αυγερινό. Μωβ. Αμφιθυμία που γίνεται επιθυμία καταλήγοντας σε μία πεταμένη στην άκρη σχοινένια σπονδυλική στήλη και τραβώντας χωρίς λουρί αυτή τη φορά προς εκείνο το μεγάλο σύννεφο που μοιάζει σαν τεράστια νιφάδα χιονιού. Λευκό. Τέτοιος θα ήταν ο αέρας αν ήταν χρώμα. Αυτός που χαϊδεύοντας σε, έρχεται και παίρνει ότι ξύλινο που νόμιζες κέρινο και ότι πέτρινο που νόμιζες διαμαντένιο κουβαλάς, και είχε μείνει ξεχασμένο στις τσέπες εκείνου του παλιού χακί τζάκετ σου που είναι πλέον πολύ βαρύ για να φοράς τέτοιες καλοκαιρινές μέρες. Κατάλαβατε;

Στου δειλινού την άκρη δεν βλέπεις όνειρα·

Ξέρω πως είναι κάποιος
που με ψάχνει μέσα στο χέρι του νύχτα-μέρα,
και με βρίσκει, κάθε λεπτό, μες στα παπούτσια του.
Δεν ξέρει πως η νύχτα είναι θαμμένη
με σπιρούνια πίσω από την κουζίνα;

Ξέρω πως είναι κάποιος καμωμένος από τα μέλη μου,
που τον ολοκληρώνω όταν το ανάστημά μου
καλπάζει στο ακριβές του πετραδάκι.
Αγνοεί πως στο χρηματοκιβώτιό του
δε θα επιστρέψει νόμισμα που βγήκε απ' το πορτρέτο του;

Ξέρω τη μέρα,
αλλά μου έχει ξεφύγει ο ήλιος
ξέρω την παγκόσμια πράξη που έκανε το κρεβάτι του
με ξένο κουράγιο κι εκείνο το χλιαρό νερό,
που η φαινομενική συχνότητά του είναι ένα ορυχείο.
Είναι, ίσως, τόσο μικρός εκείνος ο άνθρωπος
που τον πατούν τα ίδια του τα πόδια;

Μια γάτα είναι το σύνορο ανάμεσα σ' εκείνον και σ' εμένα,
ακριβώς πλάι στο κύπελλό του με το νερό.
Τον βλέπω στις γωνίες, ανοίγει, κλείνει
το κουστούμι του, μάλλον μια ερωτηματική φοινικιά...
Τι άλλο μπορεί να κάμει παρά ν' αλλάξει κλάμα;

Αλλά με ψάχνει και με ψάχνει. Τι ιστορία!

Poema para ser leido y cantado
Cesar Vallejo

Δεν ξέρω αν θέλω να κοιτάω...

Υπάρχουν στιγμές, που η αλήθεια σε κάνει να νιώθεις διάφανος…

Να κοιτάς στον καθρέφτη, αλλά να μη βλέπεις το είδωλο σου…

Είναι εκείνες, οι καταραμένες στιγμές, που ο καθρέφτης γίνεται χαρτί…

Και δεν επιστρέφει το είδωλο σου, αλλά αυτό που πραγματικά είσαι…

Και τότε το χαρτί παίρνει φωνή… τη δικιά σου φωνή…

Όχι όμως αυτή που έχεις μάθει ν’ ακούς… που σ’ αρέσει ν’ ακούς…

Αλλά αυτή που …σπατάλησες…

Και τότε, πρέπει να πας πίσω…

Να γαντζωθείς σε κάτι αδιάφορο…

Μάλλον κάτι σαν κάθαρση… περιμένοντας να σε γυρίσει πίσω…

Εκεί που ξεκίνησες…

Ότι έχεις νιώσει στη ζωή σου σωριάζεται μπροστά σου…

Ανυπόστατο…

Μόνη σωτηρία είναι να εμπιστευτείς ετούτο το κενό…

Και μόνο τότε καταλαβαίνεις, πως η ζωή…

Είναι ότι έδωσες…

Ετούτο το κενό, είναι ότι του έδωσες…

Σαν εκείνο τον καθρέφτη στην αρχή…

Που δεν έβλεπες είδωλο μέσα του…

Παρά μόνο ένα άσπρο χαρτί…

Γενέθλια… 4/12/2006

4/12/2006

Γενέθλια…

Σκέψεις... σκόρπιες σκέψεις…

Θυμάμαι τα μισόλογα που άκουγα άθελά μου πίσω από μισόκλειστες πόρτες…

Θυμάμαι όταν μου έλεγαν ότι είναι ώρα για ύπνο αλλά εγώ προτιμούσα να κουλουριάζομαι στο κρεβάτι και να αφουγκράζομαι τη νύχτα…

Θυμάμαι το πρώτο μου όνειρο, τον πρώτο μου εφιάλτη…

Θυμάμαι όταν είπα το πρώτο μου ψέμα και μετά κρύφτηκα για να μη με δουν να κοκκινίζω…

Θυμάμαι όταν ανακάλυψα το πρώτο τους ψέμα και μετά κρύφτηκα για να μην δουν ότι κλαίω…

Θυμάμαι την πρώτη φορά που κουκουλώθηκα κάτω από το πάπλωμα και ευχήθηκα να κοιμόμουν για πάντα…

Θυμάμαι που όλα αυτά, έπρεπε να τα κάνω στα κρυφά… μόνος… εγώ με εμένα…

Θα θυμάμαι το σήμερα… την πρώτη φορά που ένιωσα ότι μεγάλωσα…

Τώρα αρχίζω και θυμάμαι...

Να ‘μαι καλά…
Με αγάπη, ο εαυτός μου…

Βήμα γρήγορο στο διάστημα
μάζεψες τα ρούχα σου απ' το πάτωμα
το κλειδί σου κι εκατό δραχμές
να φτάσεις ως το τέρμα βιάστηκες

Η τελευταία η παράσταση στο Εκράν
το τελευταίο ματωμένο σου κολάν
το τελευταίο τρένο από τον σταθμό
το τελευταίο πλοίο για την Αμοργό.

Παλιό ταξίδι έσβησε στα μάτια σου
κι όμως ανιχνεύω τα σημάδια σου
σημάδια σε καρδούλα πέτρινη
απ' όσους σε άφησαν μόνη κι έρημη

Σήψη σου χαρίζει το κορμί
έκτρωση σε φόντο καφετί
κύτταρα από πόνο σκοτωμένα
τ' αγέννητα παιδιά σου τα σωσμένα

Η τελευταία η παράσταση στο Εκράν
το τελευταίο ματωμένο σου κολάν
το τελευταίο τρένο από τον σταθμό
το τελευταίο πλοίο για την Αμοργό.

ΑΜΙΛΗΤΑ

Ποτάμι τρέχει η Αγάπη, κι όσο τρέχει
πληθαίνει, και στ' ολόγλυκό της ρέμα
δείχνει της ευτυχιάς το ουράνιο ψέμα
και ο δρόμος της, θαρρείς, σωμό δεν έχει.

Μα μπροστά της, χωρίς να το παντέχη
του πόνου η πικροθάλασσα στο βλέμα
απλώνεται, γεμάτη δάκρυα κι αίμα,
και τα πάντα ρουφάει, τα πάντα βρέχει.

Χρυσομάνα, εμαράθηκαν τα φύλλα
και χειμώνας πλακώνει. Σε θωράω
κατάματα, με τρόμου ανατριχίλα.

Και σέναν' αλαφιάζεται το πράο
άρρωστο ανάβλεμμά σου, σα να ερωτά:
Θα χαρούμε άλλην Άνοιξη σαν πρώτα;

Λ. Μαβίλης

Όνειρα, όνειρα, όνειρα...

όνειρα, όνειρα, όνειρα...

τι είναι άραγε τα όνειρα που κάνουμε με ανοιχτά μάτια; είναι όλα έκείνα τα πράγματα που φανταζόμαστε και θα τολμήσουμε ή όλα εκείνα τα πράγματα που φανταζόμαστε και θα θέλαμε να κάνουμε στη ζωή μας αλλά φοβόμαστε, δειλιάζουμε να αποτολμήσουμε;

δεν ξέρω...

κάνω πολλά όνειρα...

Όταν το μυαλό μου είναι 5 χρονών καβαλάω φτερωτούς μονόκερους και πετάω πάνω από καταπράσινα λιβάδια. Χαζεύω το κρυστάλλινο νερό που γλιστράει ήρεμα μέσα στα μικρά ρυάκια,για να δημιουργήθει ένα ορμητικό και αινιγματικό ποτάμι έτοιμο να χωθεί στην αγκαλιά της ανεξιχνίαστης θάλασσας

Όταν το μυαλό μου είναι 15 χρονών γράφω στίχους για έναν άδικο πόλεμο.. παίζω την πιο μελαγχολική μουσική και την πιο αισιόδοξη.. κλαίω μαζί με τις μανάδες και παίζω κρυφτό με τα παιδιά.... τους δίνω τα δικά μου παιχνίδια γιατί εγώ έχω πολλά... αισθάνομαι παντοδύναμος και αισθάνομαι ότι μπορώ εγώ μαζί με έναν δύο φίλους να αλλάξουμε τον κόσμο...

Όταν το μυαλό μου είναι 20 ερωτευομαι παράφορα... Αναζητώ την "Περηφάνια και Προκατάληψη'', τα "Ανεμοδαρμένα Ύψη", το "Γλύκό Νοέμβριο'', τα"Όσα παίρνει ο άνεμος", τον "Τελευταίο τον Μοϊκανών".... αναζητώ το απόλυτο, το πιο τρελό όνειρο...

Όταν το μυαλό μου είναι 25 συμπεριλαμβάνει τα όνειρα του πρώτου, δεύτερου, τρίτου, τέταρτου, .... εικοστού τέταρτου, εικοστού πέμπτου χρόνου της ζωής μου αλλά και του παρόντος. Φωνάζω ώρες ώρες στον εαυτό μου "Νίκο ξύπνα!!!", αλλα ίσως όχι αρκεά δυνατά... μπορεί και να φοβαμαι να ξυπνήσω... Το παρόν και τα γεγονότα της ζωής είναι τα μέσα εκείνα που κάνουν τον σουρεαλισμό ... ρεαλισμό. Συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις φτερά για να πετάξεις, παρά μόνο τα φτερά της ψυχής σου... ότι αυτό ο κόσμος βουλιάζει και καταστρέφεται από τους "μεγάλους" και ότι οι "μικροί" λίγα μπορούν να κάνουν, αλλά αν επιφορτίζουν την κατάσταση με τον αέρα της αδιαφορίας τους θα καταστραφεί πολύ νωρίτερα... ότι το "απόλυτο" στον έρωτα δεν υπάρχει γιατί αυτό σου έδειξε η ζωή, ή η καρδιά που σε πρόδωσε... ότι για να επιβιώσεις πρέπει να μετοικήσεις σε έναν πρωτόγονο λαό που θα είναι εγκατεστημένος σε ένα νησί για το οποίο θα είσαι σίγουρος ότι θα βυθιστεί μετά από τέσσερις τουλάχιστον αιώνες... εκεί θα έχεις την ευκαιρία να φοράς λιγοστά ρούχα στη δουλειά - γεγονός που δεν θα σου τρώει χρόνο από τη ζωή σου ψάχνοντας μέσα στη γεμάτη ντουλάπα - θα σκάβεις τη γη, θα τραγουδάς, θα χορεύεις εκστασιασμένος, θα κοιτάς τα άστρα, θα μελετάς την πλημμυρίδα, θα αφουγκράζεσαι τη μουσική του σύμπαντος, θα κάνεις έρωτα, θα γεννάς παιδιά τα οποία θα ζουν ελεύθερα και δεν θα καταπιέζονται

Εάν αυτά δεν είναι εφικτά, δεν χρειάζεται να μετακινηθείς ούτε 5 χιλιόμετρα, ούτε να συμβιβάζεσαι αλλά να παραμυθιάζεσαι.... παραμυθία....

όνειρα, όνειρα, όνειρα κάνω....

Μια παλιά κινέζικη ρήση λέει ότι: "αυτή είναι η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής μου" ... ο προβληματισμός και η ερμηνεία της, δικιά σας...

Πάμε να φύγουμε

ενα τραγούδι, που αφιέρωσα στο mortaki... τραγούδι όμως που νομίζω πως του αξίζει post ολόκληρο...

Πάμε να φύγουμε απ' αυτή την πόλη
όλα ξηλώθηκαν μείναμε μοναχοί
άνθρωποι σπίτια και φωνές
κάνουν κομμάτια το μυαλό μου
βουλιάζουν μέσα μου οι μορφές
που μόλις και διακρίνονται στο γύρω

Oλα περνούν σαν αστραπή
κι ο χρόνος μαύρο πέπλο στη σιωπή μου
μπερδεύτηκε το αύριο με το χθές
οτι κι αν λες το ίδιο θα συμβαίνει στη ζωή μου

Πάμε να φύγουμε απ' αυτή την πόλη
δε βλέπεις πως μας στρίμωξαν για τα καλά
απ' το δικό μας χέρι τίποτε δεν περνά
Πάμε να φύγουμε

Σωκράτης Μάλαμας

και μπερδεύομαι... δεν ξερω με ποιους ειμαι μιο πολυ θυμωμενος... με εκείνους που ΞΕΡΩ οτι φταινε για την καταντια "αυτης της πόλης", ή με εκείνους που τους βλέπω νωχελικούς, νωθρους, να μασάνε σανό όλη μερα και να μην κάνουν τιποτα για να αλλάξουν "αυτη την πόλη!" Καταραμένος "ωχαδελφισμος"... η μαστιγα της εποχής μας...

Γιατί ΓΑΜΩΤΟ;

"Μικρές Ισραηλινές γράφουν μηνύματα για τη Χεζμπολάχ σε βλήματα που θα εκτοξευτούν από το στρατό"

μα... ποιός...; τί...; πώς...; θα... ...

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!

Και τώρα, τι?

Πφφφ...
Βαρετό!
10 και κάτι το πρωί, σε μια δουλειά που δε σ΄αρέσει... ανουσιες συζητήσεις γύρω σου που πρέπει να κάνεις οτι τις παρακολουθείς... ανεπιτυχώς! Τις περισσότερες φορές χαμογέλας ευγενικα και γνεφεις το κεφάλι... αλλα σε λάθος χρονικο σημείο! Οι γύρω κάνουν οτι δεν προσεξαν πως χάζευες όταν σου μιλούσαν, αλλα σιγά σιγά η ελλειψη ενδιαφέροντος που αθελα σου δείχνεις για θέματα όπως... η eurovision σε αποξενώνει! Η διαφορετικότητα των ενδιαφερόντων σου ξενίζει τους συναδέλφους σου και τους απομακρύνει... όταν αυτο σε ενοχλεί και προσπαθείς να τους επαναπροσεγγίσεις ανοιγοντας ενα θέμα συζήτησης, στα μισα το έχεις μετανοιώσει... πάλι διαλεξες λάθος θέμα συζήτησης, κι αυτοί απομακρύνονται ακόμα παραπάνω... γυρνας πάλι πισω στην οθόνη του υπολόγιστη σου και περιμένεις το ρολόι να δείξει 14¨30 για να σχολάσεις...
Τουλάχιστον σήμερα είναι παρασκευή! Σε λίγες ώρες θα πας παλι Θεσσαλονίκη, θα βρείς τους παλιούς σου συμφοιτήτες, φίλους, γνωστούς... θα γυρίσεις σε δρομάκια και στέκια γεμάτα αναμνήσεις, και αργά το βράδυ θα κατηφορήσεις την Δ. Γούναρη και φτάνοντας στον Λευκό θα περπατήσεις στην παραλία παίρνοντας μεγάλες αναπνοές... λες και το οξυγόνο είναι ενέργεια που θα σε κρατήσει ζωντανό και την επόμενη εβδομάδα... μέχρι την άλλη παρασκευη, που θα ξαναφύγεις...
Οι περισσότεροι γύρω σου σου λένε πως δεν εισαι πια φοιτητής, πως πρέπει να συμβιβαστείς, πως όλος ο κόσμος έτσι κανει...πως... πως... πως.... Τους ακους χωρις να μιλάς, γελώντας κρυφά μέσα σου... Μα δεν καταλαβαίνουν πως δεν ζητάς να είσαι φοιτητής μια ζωή? Δεν καταλαβαινουν πως αυτο που αυτοι αποκαλούν "δυσκολεύεται να προσαρμοστει εδώ..." είναι θέμα καθαρα δικής σου επιλογής, και όχι αδυναμίας! Πρέπει να βάζεις την πραγματικότητα να κυνηγάει τα όνειρα... κι οχι να ονειρεύεσαι ανάλογα με το τι θεωρεί εφικτό η λογική της πραγματικότητας... γιατι τότε αυτό δεν ειναι ονειρο, αλλα... σχεδιο!
"Άσε με να μην είμαι τίποτε άλλο παρά ομορφιά! Αργά ή γρήγορα θα φύγω, αλλά θα τολμήσω να κάνω ό,τι μπορεί να αποτολμηθεί. Θα καταστρέψω τις εμφανίσεις, τα πλαίσια που με περιβάλλουν θα καούν όλα και θα εξαφανιστούν. Και θα ξαναπαρουσιαστώ ένα απόγευμα πάνω στην παλάμη σου, ήρεμος κι απέριττος, σαν ένα κρυστάλλινο αγαλματίδιο." γράγει ο Jean Genet στο "Ημερολόγιο ενός κλέφτη". Πόσο δύσκολο όμως είναι τελικά...
Κι αυτοί όμως απο αγάπη το κάνουν... οι περισσότεροι... μερίκοι απλά φοβούνται τους ανθρώπους που ονειρεύονται... ίσως γιατι αυτοι εχουν σταματήσει να ονειρεύονται απο καιρό, και η συνύπαρξη με ανθρώπους που το κάνουν ακόμα τους κάνει να νιώθουν άβολα με τον εαυτό τους! Δε σε νοιάζει όμως εσένα...
Πλατιάζεις όμως πάλι... Εσένα το μόνο που πρέπει να σε απασχόλει είναι η συνέντευξη που έχεις αύριο το πρωί για μια πολύ καλή δουλειά στη Θεσσαλονική! Δε σε φοβάσαι όμως... καλά θα τα πας... το μόνο άβολο σημείο θα είναι όταν αναφερθεί το θέμα προυπηρεσίας! Τότε θα θες πάλι να σηκωθείς και να αρχίζεις να ουρλιαζεις "Ποτε σκατά να την αποκτήσω αυτην την προυπηρεσία που θέλετε ολοι! 25 ειμαι... πτυχιο, μεταπτυχιακό και στρατιωτικο πότε θα τα εκανα? στα 10 μου???" αλλά ευτυχως δεν θα το κάνεις... θα το κάνεις στη φίλη σου τη Μαρία μετα την συνεντευξη, το μεσημεράκι που θα πατε για καφέ! Στη συνέντευξη το μόνο που θα κάνεις θα είναι να φορέσεις το πιο όμορφο χαμόγελο σου και να προσπαθήσεις να τους εξηγήσεις πως έχεις τετοια κάψα για κάτι διαφορετικό απο αυτό που κάνεις τώρα, που μακροπροθεμα θα αποδειχτείς αποτελεσματικότερος απο καποιον κορεσμένο με 20 χρονια προυπηρεσια...
Πφφφ... μ'αυτα και μ'αυτα πήγε 11 η ώρα... έχεις να στείλεις και κάτι φαξ... άντε κλείσε... αρκετά έγραψες... πρώτη φορα γράφεις κιόλας... πόσα θες να γραψεις απο την πρώτη φορα?